Oma is heel bijzonder (dat is ze natuurlijk sowieso), maar ze is ook nog eens een van de laatst levende personeelsleden van de Duitse Keizer. Zij werkte voor hem in de tijd dat hij asiel had in Nederland, te Huis Doorn. Daar was ze wasvrouw. In de huiskamer staan nog steeds de strijkijzers die ze toen gebruikte. De verhalen die ze soms verteld zijn zo mooi, en soms ook ontroerend. Ze moest bijvoorbeeld het emmertje met botten naar de hond brengen, maar halverwege pikte ze er mooi een paar stukjes met vlees eraan uit. Thuis kreeg ze namelijk nooit vlees. Kan je je tegenwoordig niet meer voorstellen...
Bron: www.collectieutrecht.nl
Oma is de dame met het witte schort in het midden, met de man recht achter haar.
Oma is ook een type dat echt alles bewaart, maar nu van alles weg probeert te geven, zodat het in ieder geval op een goede plek terecht komt als zij er straks niet meer is. Zo ben ik vandaag weer thuis gekomen met deze prachtige dingen.
De schoentjes zijn zo'n 75 jaar oud. Een neefje van mijn vader, mijn oom en mijn vader zelf hebben er op gelopen. De bel is ook al heel oud. Ik weet de herkomst niet precies, maar ben van plan om oma daar binnenkort eens naar te vragen. Ze hebben inmiddels een mooi plaatsje gekregen in huis, zodat ik er nog lang van kan genieten. Iedereen een hele fijne week toegewenst!
Liefs, Sabine
















